نوشته ای از سر دلتنگی

arashgilanipoor@yahoo.com

سالها پیش که سریال " کوچک جنگلی" از تلویزیون پخش می شد سکانس جالبی داشت که تاکنون از یادم نرفته و هر گاه که در جامعه مشکلات را می بینم به وضوح ان صحنه را به یاد می آورم.

در سکانسی از این سریال میرزا به همراه یاران نزدیکش برای مذاکره با هیئتی خارجی عازم گوشۀ دوری از جنگل شده بود. بعد از مذاکرات و هنگامی که خارجی ها عزم رفتن داشتند ناگهان یکی از خارجی ها دست به اسلحه برد که در همین حین یاران میرزا برای حفاظت از او سلاحهایشان را مسلح کردند و سرتیم مذاکره کنندگان خارجی حرف جالبی زد که تا امروز در ذهنم ماندگار شد:

مطمئن باشید اگر روزی بخواهیم میرزا را ازبین ببریم توسط یکی از یاران نزدیک او این کار را خواهیم کرد

از یک دوست تقدیم به یک دوست سابق

محمد ســـــــــــاکی
تقصیر از من نیست از محمد
عکس خواستم کاریکاتورش
را فرستاد.

متن کوتاه زیر پیامی است از دوست خوبم محمد ساکی "هنرمند عکاس" برای من؛ به مناسبتی اینجا می گذارم تا هم جبران بی حوصلگی و ننوشتن هایم شده باشد و هم اینکه ................ خودش می داند!

mohammad saki گفت...

پائولو کوئیلو:

ما آدم ها به شیوه ی افراد جنوب شرق آسيا بر سطح زمین راه می رويم. با یک سبد در جلو و یک سبد در پشت.

حوالی تئاتر شهر/فرهاد تجویدی

کار جدید فرهاد تجویدی و "گروه ودود" در سالن حوزه هنری به روی صحنه رفت. این نمایش پیش از این قرار بود ازبیستم تیرماه در همین سالن اجرا شود؛اما به دلیل تداخل با برنامه های دیگری  پنجم مرداد به روی صحنه رفت.

درس هایی از آنتونی رابینز

این نوشته را چون دوستش داشتم اینجا می گذارم

آنتونی رابینز:

 1-به مردم بیش از آنچه انتظار دارند بدهید و این کار را با شادمانی انجام دهید .

2- با مرد یا زنی ازدواج کنید که عاشق صحبت کردن با او هستید. برای اینکه وقتی پیرتر می شوید، مهارت های مکالمه ای مثل دیگر مهارت ها خیلی مهم می شوند .

 3-همه ی آنچه را که می شنوید باور نکنید، همه ی آنچه را که دارید خرج نکنید و یا همان قدر که می خواهید نخوابید .

 4- وقتی می گویید: دوستت دارم. منظورتان همین باشد .

5 -وقتی می گویید :متاسفم. به چشمان شخص مقابل نگاه کنید .

6 -قبل از اینکه ازدواج کنید حداقل شش ماه نامزد باشید .

 7- به عشق در اولین نگاه باور داشته باشید .

 8- هیچ وقت به رؤیاهای کسی نخندید. مردمی که رؤیا ندارند هیچ چیز ندارند.

خاطره ای از احمد شاملو

سیامک قادری

راستش از اینکه در سالگرد احمد شاملو چیزی از آن مرد بزرگ ننوشتم از خودم خجالت کشیدم، دوست عزیزم " سیامک قادری" در پیامی خاطره ای زیبا برایم قلمی کرد که به نظر خواندنی آمد، نمی دانم سیامک خان راضی باشد یانه؛ اما نوشته ی ایشان را برایتان در قالب یک پست می گذارم. امیدوارم این خاطره ی زیبا جبران کم کاری گیله مرد را بکند.

 پیام آقای قادری به من:

 قادري گفت...

كاش در مورد احمد شاملو و در سالگردش يك مطلب تهيه مي كرديد. حوزه ادبي جايي است كه شما به راحتي مي توانيد......

باري ! يك سال از مرگ اين جاودانه تاريخ ادب ايران نگذشته بود كه خانه به دوشي ، بنده را وادار كرد تا در شماره 20 خيابان دوازدهم شهرك نفت واقع در تپه هاي فرحزاد ، مسكن گزينم. خانه اي " آپارتماني " نسبتا بزرگ و كم جمعيت با مردماني ساكت و آرام و فضايي گل كاري شده و بسيار زيبا. ما واحد یک طبقه هم كف بوديم و ميان واحد ما و واحد 3 كه همواره در بسته اي داشت ، يك پاسيوي كوچك حايل بود .

احمد شاملو

سلاخی می گریست....

سلاخی

می گریست

به قناریِ کوچکی

دل باخته بود.

 زنده یاد احمد شاملو

امروز برابر است با یازدهمین سالروز درگذشت احمد شاملو/یادش گرامی

احمد شاملو ا.صبح. ا.بامداد. شاعر، نویسنده‌، پژوهشگر و مترجم (تولد ۲۱ آذر ۱۳۰۴، مرگ ۲ مرداد ۱۳۷۹) شنبه ۲۱ آذرماه ۱۳۰۴ (۱۲ دسامبر ۱۹۲۵) در شب سنگین برفی بی‌امان در خانه‌ی شماره‌ی ۱۳۴ خیابان صفی‌علیشاه تهران به دنیا ‌آمد. نام پدر حیدر شاملو، نام مادر کوکب عراقی شاملو و نام خواهران فروغ‌الزمان، قمرالزمان، شمس‌الزمان، سرور و سودابه. پدر افسر ارتش بود و خانواده را در مأموریت‌ها به همراه می‌برد. احمد که دومین فرزند خانواده بود دوره‌ی خردسالی تا نوجوانی را در شهرهایی چون رشت، اصفهان، مشهد، گرگان، ارومیه و نقاط دور افتاده‌یی چون زاهدان، بیرجند، خاش، طبس، بم، سمیرم، آباده، نَرماشیر، سرباز، خوسف، فورک و درمیان، دَقِ پِترگان و دشتِ نا امید ‌گذراند.

خوشبختی

زندگی؛ آب تنی کردن در حوضچه ی اکنون است

خوشبختی امری است نسبی و هر کس این لغت را به دلخواه خود تعریف می کند. دو صحنه در یک روز باعث شد به فکر نوشتن سطوری بیفتم که در پی خواهد آمد.

 صحنه ی اول:

 روز، داخلی

مکان: کافی شاپی در خیابان فرشته

 با یکی از دوستان نشسته ایم و خستگی روحی این روزهایمان را با نوشیدن یک فنجان قهوه را در می کنیم.
 زنگ بالای در کافی شاپ به صدا در می آید و خانم /آقای جوانی دست در دست، عاشقانه و خلاصه امروزی وارد می شوند و نزدیک میز ما می نشینند. نه اینکه گوش تیز کرده باشم؛ اما بچه های امروزی مراعات نمی کنند و در جمع آنچنان حرف های مگو را بر زبان می آورند که قلم از نوشتن آن شرم دارد .
خلاصه ی کلام اینکه با هم خوش بودند. می گفتند، می خندیدند و به قول قدیمی ترها

گیل نوشت: سنگ بزرگ

گیل نوشت: سنگ بزرگ: "رسم بود روسای جمهوری را به نامهایی از قبیل: . هاشمی/سردار سازندگی . خاتمی/ سردار شرمندگی . ملقب می کردیم! . حالا بفرمایید رئیس جمهور دو دوره..."

بقیه ی قصه اینجاست

نابودی تدریجی زمین

این تصویر بسیار زیبا و با معناست توصیه می کنم حداقل دوبار کامل ببینید و برداشتتان را بنویسید.

ا

از دوست خوبم خانم برزویی برای ارسال این تصویر سپاسگزارم.

طرح جدید دولت برای مقابله با تحریم بنزین

بدون شـَـــــــــــــــــــــــــرح

تمدن، تنها زاییده اقتصاد برتر نیست، در هنر و ادب و اخلاق هم باید متمدن بود و برتری داشت.// لویی پاستور//

ماجراهای خان بابا

بیچاره اویارقلی

اویارقلی بیچاره از وقتی که چار کلاس سوادش شد پنج کلاس، دیگه" کللندش" یادش رفت که بچه ی مرادآباد بوده و تو ده بزرگ شده، حالا روزا تو میدون" مراد آباد "واسه خودش می شینه "سه قاپ "بازی می کنه و شبا با بروبچه های ده میرن یه جا جم می شن و کارای بد می کنن.

تازه گیا که دیگه اصلن یادش رفته شغلش" اویاری "بوده و هی همش تا لنگ ظهر می خوابه، هر چی ننه ش داد می زنه:
 اویار قلی؛ اویار قلی پاشو بچه، ننه جون پاشو، آخه تو چرا اینجوری شدی؟ تو که بچه ی خوبی بودی، تو که مرد خونه م بودی، آخه تو که از این عادتا نداشتی و تا لنگ ظهر خر وپف نمی کردی، به خرجش نمی ره که نمی ره!
حالا دیگه اویارقلی مث اون قدیما واسه دهاتیا عریضه نمی نویسه، راستش دیگه حوصله ی غر و لند کردن رو هم نداره می دونید چرا؟
 آخه وقتی که همه ی عالم و آدم می دونن این "باباخان و گل ممد" و دارو دسته شون  شورش رو در آوردن و کسی به روی خودش نمی آره، دیگه چه فایده داره که بنویسه دوباره پای این "ده بالایی ها "به ده باز شده و دارن ماست و پنیر مجانی می برن به زن وبچه های شکم دریده شون می دن، اون وقت خیلی از مردم ده از گرسنگی شکمشون چسبیده به دنده هاشون و دیگه نمی دونن چه جوری از خجالت سر و همسر دربیان! خوب فایده نداره دیگه، چن روز پیشا همین گل ممد کلی غرو لند کرد و گفت:
ما از این ده بالایی ها توقع نداشتیم ماست و پنیر ما رو ببرن و کوفت کنن اونوقت جفتکشون رو برن واسه ی" کافرستونیا "بزنن، حالا چی شده که هنوز چن روزنشده دوباره می رن اونجا تو ده بالا می شینن و می خورن و می گن و می خندن و آخر وقت هم چن تا سیاهه امضا می کنن و خوش وخرم بر می گردن؟
خوب وقتی اویارقلی این چیزا رو می بینه دیگه حوصله ای براش نمی مونه که بخواد لی لی به لالای مراد آبادیا بذاره، خوب برن خودشون مستقیم پیش گل ممد و باباخان حرفشون روبزنن، به اویارقلی چه؟
 الان چن ساله که این ده بالایی ها میان ماست و کشک وپنیر و هر چی محصولات خوب مراد آباد رو می برن می ریزن تو خندق بلاشون، اون وقت وقتی پای عمل می رسه این آسیاب بادی رو راه نمی ندازن تا این مرادآبادیای مفلوک دست از آسیاب سنگی بردارن، هر چند دیگه گندمی نمونده که زنای ده که یکی شون ننه اویارقلی باشه بخوان آرد کنن ، ولی خوب خود آسیاب بادی که چیز خوبیه!؟
 راستش این اویارقلی با همه ی این چیزایی که دید، دلش نمی یاد مرادآباد رو فراموش کنه، چن روز پیشا رفته بود شهر، توی یه مطبعه داشتن روزنومه طبع می کردن، خیلی خوشش اومد گفت کاش مام یه مطبعه تو ده داشتیم، بعد یه هویی یادش اومد که ای بابا ما تو ده نون نداریم بخوریم، روزنومه و مطبعه و این چیزا به چه دردمون می خوره، یه قلی چاپار داریم که سالی یکی دوبار می آد و نومه های پاسگاه و اون چن تا آدمای از ده رفته رو می رسونه و یه چن تا مرغ و جوجه دست لاف می گیره و می ره. 
 اویارقلی از اینکه چن وقت کم کاری کرد و از اوضاع ده حرفی و حدیثی چیزی ننوشت از خودش شرمنده شده، می خواست خودش این نومه رو واسه شما بنویسه، روش نشد، انشا کرد ومن که یکی از محرم ترین رفقاش بودم براتون نوشتم، اگه بفهمه از دستش دلخور نیستین دوباره اون قلم تراشش رو برمی داره و قلمش رو می تراشه و شروع می کنه به نوشتن همون نومه هایی که به خان بابا می نوشت.
دعا کنین حالش خوب بشه و بتونه دوباره حرفای دلش رو براتون بنویسه، حرفای زیادی داره ، منتظره یه کم حوصله ش بیاد سرجا و دوباره شروع کنه، تا بعد بدرود....

ارادتمند/رفیق شفیق اویارقلی بی حوصله